Kitap Cumhuriyeti

Afganistan Ufukta Beliriyor
Afganistan'ın ilk kadın dergisi Malalay'ı konu alacak televizyon röportajımın adı Die Vogue Afghanistans olacaktı. Dışişleri Bakanlığı Afganistan'a yolculuk konusunda ciddi uyarılarda bulunuyordu, fakat üzerlerindeki burka ile şiddet ve suç konulu araştırmalar yapan kadın gazeteciler ya da tek bir resim alabilmek için peçesini kısa bir an için kaldıran fotoğrafçılar hakkında anlatılanlar olağanüstü etkileyiciydi. Böyle olunca da, daha önce çok sayıda röportajının yapımcılığını üstlendiğim Arte program müdürlerinin ilgisini bu konuya çekmek, öyle çok uzun bir ikna çabası gerektirmemişti. Çok değil, aradan iki ay kadar geçtiğinde, Arte, 2003 yılı Uluslararası Kadınlar Günü'nde Afgan gazetecileri konu alacak belgesel filmi yayınlamayı onaylamıştı.
Harika, dedim kendi kendime, olağanüstü. Uçak biletimi ayırttım, aşılarımı yaptırdım; ve korkmaya başladım.
Korku, iri yarıydı; siyahlar içindeydi; umursamaz ve inatçı bir duruşla, ete kemiğe bürünüp karşıma çıkıyordu. Geceleri beni ele geçirmesine engel olmuyordum, ama gündüzleri var gücümle onunla mücadele ediyordum. Kabil'e ayak basmadan da bu mücadeleden galip çıkamayacaktım anlaşılan.
Frankfurt ile Kabil arasında yeni trafiğe açılmış Air Ariana adlı Afganistan havayolları uçağına binerken, uçuşumun, Hindistan hükümetinin bir hediyesi olduğu ortaya çıktı. Ne demişler! Hediye atın dişine bakılmaz. Anlaşılan yer hizmetleri personeli de şüphelerimi paylaşıyordu ki kalkıştan önce "düldülü" tepeden tırnağa kontrol ettiler.
17 saat süren uçuşun ardından Kabil havaalanına sağ salim indiğimde, büyük bir hata yaptığımı düşünmeye başladım. Pistte, kurşun delikleriyle dolu düzinelerce uçak vardı; 23 yıllık iç savaş ülkede yaşamı canlı cenazeye çevirmişti ve şimdi de cenaze olma sırası bana gelmişti işte!
Geri dönüş için en yakın tarihli uçak bir hafta sonraydı. Olduğum yerde durdum ve kendimi yüreklendirmeye çalıştım. Hesap defterimin alacaklılar kısmında asistanlarıyla birlikte kameraman, tastamam ve zarar görmemiş halde üstümüze zimmetli teknik ekipman ve elbette ki, bir de Afgan gazeteciler hakkında yapacağım film vardı. Her şey hazırdı; bir tek çekmesi kalmıştı. "Haydi bakalım," dedim kendi kendime. Bu kadınların öykülerinin kamuoyuna ulaştırılması gerekiyordu ve buraya, onlara bu fırsatı vermeye gelmiştim. Ben öyle çaresizliğe pabuç bırakacak biri değildim.
Başımdaki örtüyü alnıma doğru iyice indirdim. Sarışın olmanın avantaj sağladığı durumların sayısı parmakla sayılabilecek kadar azdır. Kabil Uluslararası Havalimanı'nda ise sarışınlığım hepten işe yaramazdı. Cebimde taşıdığım 10 bin dolar nakit, saatli bombaya dönüşmüştü. Görünüşe bakılırsa kaçınılmaz sonuma yaklaşıyordum.
Kim büyütecekti peki şimdi 13 yaşındaki oğlumu? Kendime çoktandır sorduğum bu soruyla yüzleşme vakti gelmişti nihayet.
Korkumu ne zaman ve nasıl yendiğimi tam olarak bilemiyorum. Her zaman olduğu gibi, dünyayı bir hamlede boydan boya dolaşmış olma duygusuyla, gene işimi yapıyordum.
Bunun nedeni, 2003 kışında Kabil'de karşılaştığım kadınların anlattıkları ve onların yaşamöyküleriydi.

GALİNA BREITKREUZ
Afganistan Gerçeğinde
ŞERİATA KARŞI KADINLAR
Taliban iktidarının devrilmesinden sonra, gelenekler ile çağdaş yaşam arasında hâlâ bocalayan Afganistan'da, kadınların yaşam savaşı...
Tacik, Hazara, Pastım ya da Türkmen... 18 yaşında ya da 80 yaşında... Kandahar'ın tek kadın polisi, yoksunluklarla mücadele eden bir gazeteci, köylü, sosyolog ya da göğsü madalyalarla dolu bir general.., Onlar, dünyanın en yoksul ve tehlike dolu ülkelerinden Afganistan'ın cesur kadınları; ve şeriatla mücadelelerinde, geleceğe umutla bakıyorlar...
Galina Breitkreuz'un kıvrak kaleminden müthiş bir röportaj dizisi,..